Orang Cina menggelarkan diri mereka sebagai "keturunan China" atau "anak-anak Huaxia," dan mereka menggelarkan orang Cina perantauan sebagai "orang Cina perantauan".
Apakah sebenarnya "Hua" dan "Xia"? Istilah "Huaxia" pertama kali muncul dalam Buku Dokumen Dinasti Zhou: "Huaxia dan orang-orang barbar, tiada seorang pun daripada mereka yang tidak tunduk" (Li Min & Wang Jian, 2012: 167).
Menurut Wang Li dari Jabatan Bahasa dan Kesusasteraan Cina di Universiti Peking, dalam edisi keempat kamus bahasa Cina klasik yang biasa digunakan yang diterbitkan pada tahun 2011, Huaxia ditakrifkan sebagai nama kuno untuk orang Cina Han (lihat Wang Li, 2011: 151). Pada zaman dahulu, Hua bermaksud bunga, yang dilanjutkan kepada bermaksud megah dan cantik. Xia juga bermaksud besar.
Zuo Zhuan, pada tahun kesepuluh Duke Ding, menyatakan: "China dipanggil Xia kerana upacara dan upacaranya yang agung; ia dipanggil Hua kerana pakaian dan perhiasannya yang indah."1
Oleh itu, China telah dikenali sebagai "negara yang beretika dan berbudi bahasa" dan "tanah kesopanan" sejak zaman dahulu lagi.
Pakaian dan etiket tradisional merupakan simbol tamadun Cina. Pakaian Cina berkembang dan diwarisi selama lebih empat ribu tahun, dari zaman Maharaja Kuning menaiki takhta hingga akhir Dinasti Ming dan awal Dinasti Qing. Ia hilang disebabkan oleh tindakan mencukur rambut dan pembaharuan pakaian secara paksa oleh Dinasti Qing, tetapi mula bangkit semula pada awal abad ke-21. Orang Cina di seberang laut juga telah menjadi kumpulan penting dalam gerakan kebangkitan Hanfu.
Malaysia merupakan sebuah negara yang berbilang budaya. Orang Cina Malaysia yang tinggal dalam persekitaran budaya yang pelbagai lebih cenderung mempunyai identiti budaya yang kuat. Pakaian merupakan simbol dan manifestasi identiti etnik; sama seperti orang Melayu yang memakai baju kebaya dan orang India memakai sari di merata tempat di Malaysia. Rakyat Malaysia secara amnya menganggap cheongsam sebagai pakaian tradisional Cina, malah Lembaga Pelancongan Malaysia menggambarkannya sedemikian di laman web rasminya.
Hanfu, yang telah hilang lebih 300 tahun yang lalu, bukanlah sesuatu yang asing bagi orang Cina Malaysia. Bermula pada tahun 2007, gerakan Hanfu dari China secara beransur-ansur merebak ke Malaysia. Sekumpulan anak muda yang berpengetahuan tentang sejarah Hanfu—Jiang Zhifa, Zheng Meirong, Li Zhenhe, dan Chen Xuxing—menemui gerakan Hanfu Cina dalam talian. Oleh itu, gerakan Hanfu Malaysia secara rasminya bermula, dengan cawangan Pergerakan Belia Malaysia di Taman Sri Petaling menjadi organisasi pertama yang memulakannya. Di bawah promosi cawangan Pergerakan Belia Malaysia di Taman Sri Petaling, gerakan Hanfu Malaysia telah berkembang selama tujuh belas tahun.
Mereka bermula dengan Hanfu (pakaian tradisional Han) dalam usaha untuk menghidupkan semula budaya Han. Kebangkitan semula Hanfu tidak terhad kepada pakaian; ia melengkapi etiket dan semangat, berkembang lapisan demi lapisan, mewakili pewarisan warisan budaya yang rasional. Selepas tujuh belas tahun usaha, pelbagai organisasi dan kumpulan di seluruh Malaysia kini menyokong dan mengambil bahagian dalam mempromosikan gerakan Hanfu. Contohnya termasuk Kelab Pendidikan Dongyangchao Sabah, Persatuan Kebudayaan Cina Sabah, Persatuan Pengajian Konfusian Malaysia, dan Akademi Da Lüqin, antara lain. Berbanding dengan gerakan Hanfu di negara luar negara yang lain, gerakan Hanfu di Malaysia agak unik.
Pergerakan Hanfu awal di Malaysia pada asasnya merupakan gerakan kebangkitan budaya yang dipromosikan oleh organisasi tempatan yang sedia ada. (Lihat Lampiran 10) Selepas beberapa tahun pembangunan di Malaysia, Persatuan Promosi Budaya Cina Malaysia telah ditubuhkan pada tahun 2013 oleh sekumpulan orang yang bersemangat tentang budaya Cina. Persatuan ini bertujuan untuk mempromosikan budaya Cina melalui "memakai Hanfu dan mengamalkan etika Han." Ini menunjukkan peningkatan bilangan organisasi di Malaysia yang memberi respons kepada gerakan Hanfu; walau bagaimanapun, kertas kerja ini memberi tumpuan kepada cawangan Pergerakan Belia Malaysia di Taman Sri Petaling. Sebab utamanya ialah cawangan Taman Sri Petaling, sebagai perintis pergerakan Hanfu di Malaysia, telah berkembang selama tujuh belas tahun dan memegang pengaruh yang besar dalam kalangan organisasi tempatan yang mempromosikan Hanfu.
Rujukan adalah daripada tesis oleh Qu Huier, Jabatan Bahasa dan Kesusasteraan Cina, Kolej Han Chiang, bertajuk "Status Perkembangan Semasa Gerakan Hanfu di Malaysia: Satu Kajian tentang Cawangan Sri Petaling Gerakan Belia Malaysia".